وقتی در کیف پول بیت کوین دکمه «ارسال» را می‌زنید، پولی از یک حساب بانکی به حساب دیگر منتقل نمی‌شود. کیف پول در عمل مجوز خرج‌کردن خروجی‌های خرج‌نشده پیشین را فراهم می‌کند، تراکنشی تازه می‌سازد و آن را به شبکه می‌فرستد. پس از آن، نودها مستقل اعتبارسنجی می‌کنند و یک ماینر می‌تواند تراکنش را در بلاکی قرار دهد. فهم همین تفاوت به شما کمک می‌کند کارمزد را درست بخوانید، وضعیت «در انتظار تأیید» را با خطا اشتباه نگیرید و پیش از ارسال، شبکه و آدرس مقصد را دوباره بررسی کنید.
این راهنما مراحل یک تراکنش روی شبکه اصلی بیتکوین را از ساخت تا تأیید دنبال می‌کند؛ نه پیش‌بینی قیمت و نه راهنمای معامله‌گری. اگر صرفاً قصد دارید بیت کوین بخرید، بخش ارسال به کیف پول شخصی را با دقت بیشتری بخوانید. پیش از خرید نیز بررسی قیمت بیت کوین را از کارمزد مستقلِ انتقال شبکه جدا کنید؛ این دو یک هزینه نیستند.
تراکنش بیتکوین (Bitcoin Transaction) دستور رمزنگاری‌شده‌ای است که خروجی‌های قبلی را به‌عنوان ورودی مصرف می‌کند و خروجی‌های تازه‌ای می‌سازد. هر خروجی مبلغی برحسب ساتوشی و شرطی برای خرج‌کردن در آینده دارد. یک بیتکوین برابر با صد میلیون ساتوشی است. در شبکه، بسته‌ای فیزیکی یا موجودی حساب به مقصد سفر نمی‌کند؛ وضعیت «کدام خروجی‌ها هنوز قابل خرج‌اند» با پذیرفته‌شدن تراکنش تغییر می‌کند. این مدل را UTXO می‌نامند. تعریف ورودی و خروجی و رابطه آن‌ها در راهنمای تراکنش‌های توسعه‌دهندگان بیتکوین شرح داده شده است.
یک کیف پول معمولی UTXOها را جمع می‌زند و به شکل یک عدد موجودی نشان می‌دهد؛ اما در لایه شبکه، این خروجی‌های مستقل اهمیت دارند. به همین دلیل دو کاربر با موجودی یکسان می‌توانند هنگام ارسال مبلغ یکسان، تراکنش‌هایی با اندازه و کارمزد متفاوت داشته باشند. تعداد ورودی‌ها، نوع اسکریپت و آدرس، و اندازه داده‌های امضا در این اختلاف مؤثرند.
فرض کنید شما یک خروجی قبلی به ارزش ۰٫۰۱۲ BTC دارید و می‌خواهید ۰٫۰۰۷ BTC برای دیگری بفرستید. کیف پول لازم نیست دقیقاً یک UTXO هفت‌هزارمِ بیتکوین پیدا کند؛ می‌تواند خروجی ۰٫۰۱۲ را خرج کند، ۰٫۰۰۷ را به گیرنده بدهد و مابقی را پس از کسر کارمزد، به خروجی تازه‌ای تحت کنترل خودتان برگرداند. این خروجی دوم Change یا «باقی‌مانده» است. آدرس آن ممکن است در ظاهر با آدرس دریافت اولیه شما متفاوت باشد؛ این امر لزوماً نشانه خروج دارایی به حساب شخص دیگر نیست.
نباید خروجی Change را با کارمزد اشتباه گرفت. کارمزد برابر است با مجموع ارزش ورودی‌ها منهای مجموع ارزش خروجی‌ها؛ و در یک تراکنش استاندارد، اختلاف به ماینری می‌رسد که تراکنش را در بلاک قرار می‌دهد. کیف پول معمولاً این محاسبه را در پس‌زمینه انجام می‌دهد، اما کاربر باید مبلغ نهایی، آدرس دریافت و کارمزد را پیش از تأیید بازبینی کند.
برای درک مسیر کامل، بهتر است امضا، انتشار، اعتبارسنجی و ثبت در بلاک را به‌صورت مراحل جدا ببینیم. این جداسازی یک نکته کلیدی دارد: «کیف پول گفت ارسال شد» همان «یک تأیید شبکه» نیست.
ابتدا گیرنده آدرس یا درخواست پرداخت مناسب می‌فرستد. فرستنده باید مطمئن شود مقصد، آدرس دریافت بیتکوین روی شبکه اصلی است. مشابه بودن نماد BTC در چند سامانه، به‌تنهایی به معنی سازگاری شبکه نیست. پرداخت روی Lightning، انتقال BTC بومی در زنجیره اصلی و برداشت یک دارایی نماینده در شبکه‌ای دیگر سه فرایند متمایزند. قبل از ارسال، نوع شبکه در دو طرف باید یکسان و قابل پشتیبانی باشد؛ برای مبلغ بالا، آزمایش با مقدار اندک می‌تواند خطر خطای انسانی را کم کند، هرچند هزینه جداگانه دارد.
نرم‌افزار کیف پول چند UTXO مناسب را انتخاب می‌کند، خروجی گیرنده و در صورت نیاز خروجی باقی‌مانده می‌سازد. کارمزد براساس فضای اشغال‌شده و شرایط بازار کارمزد تعیین می‌شود، نه صرفاً ارزش بیتکوین ارسالی. اگر ورودی‌های زیادی لازم باشد، داده تراکنش معمولاً بیشتر می‌شود. بخشی از این روند وابسته به سیاست انتخاب کوینِ همان کیف پول است؛ نمی‌توان برای همه کیف پول‌ها یک الگوریتم ثابت فرض کرد.
کیف پول با کلید خصوصی، داده مناسب تراکنش را طبق نوع خروجی امضا می‌کند. امضا به نودها اجازه می‌دهد بررسی کنند شرط خرج‌کردن UTXO رعایت شده است؛ برای این کار نیازی نیست کلید خصوصی در شبکه منتشر شود. عبارت بازیابی یا کلید خصوصی را نباید در پیام‌رسان، سایت تأیید تراکنش یا فرم پشتیبانی وارد کرد. اگر از کیف پول سخت‌افزاری استفاده می‌کنید، جزئیات تراکنش را روی نمایشگر خود دستگاه با مقصد موردنظر مقایسه کنید، نه فقط در رایانه متصل.
کیف پول یا سرویس متصل، تراکنش امضاشده را به یک یا چند همتا ارسال می‌کند. نودهای کامل براساس قواعد اجماع، از جمله معتبر بودن امضاها، خرج‌نشدن ورودی‌های موردنظر و نبود ایجاد خودسرانه بیتکوین، آن را بررسی می‌کنند. پذیرش و بازنشر به سیاست محلی نودها هم وابسته است. پس یک تراکنش ممکن است در استخر حافظه یک نود دیده شود ولی در همه نودها موجود نباشد. برای جزئیات انتشار و نقش گره‌ها می‌توانید مقاله شبکه بیتکوین را بخوانید؛ این مقاله فعلی بر مسیر خود تراکنش متمرکز است.
ممپول (Mempool) مجموعه تراکنش‌هایی است که یک نود معتبر و مناسبِ نگهداری تشخیص داده، ولی هنوز در بلاک پذیرفته‌شده ثبت نشده‌اند. ممپول یک مخزن مرکزی و یگانه برای تمام جهان نیست. ظرفیت، سیاست پذیرش و ترتیب تراکنش‌های نگهداری‌شده در نودهای مختلف ممکن است فرق کند. عبارت «Pending» یا «Unconfirmed» به‌خودی‌خود اثبات شکست پرداخت نیست، اما دریافت قطعی نیز محسوب نمی‌شود.
ماینر یا استخر استخراج، از میان تراکنش‌های در دسترس، مجموعه‌ای برای ساخت بلاک انتخاب می‌کند؛ نرخ کارمزد مؤثر، وابستگی تراکنش‌ها، قواعد سیاستی و فضای بلاک بر انتخاب اثر دارند. ماینر برای تولید بلاک معتبر باید شرط اثبات کار را برآورده کند. پس از انتشار بلاک، گره‌های کامل صحت بلاک و تراکنش‌های درون آن را مستقل می‌سنجند؛ ماینر به‌تنهایی داور نهایی اعتبار نیست. برای نقش دقیق نود به مقاله نود بیتکوین چیست مراجعه کنید.
ورود تراکنش به یک بلاک معتبر، اولین تأیید است. هر بلاک بعدی روی همان شاخه، شمار تأییدها را افزایش می‌دهد و بازگرداندن تراکنش را دشوارتر می‌کند. بااین‌حال تأیید اول به معنای ناممکن‌شدن تغییر تاریخچه نیست؛ احتمال بازآرایی کوتاه زنجیره وجود دارد. از طرفی تولید بلاک به‌طور متوسط حدود ده دقیقه هدف‌گذاری شده، ولی فاصله بلاک‌ها تصادفی است و برای یک پرداخت زمان قطعی نمی‌توان وعده داد. راهنمای نکات ضروری بیتکوین بر خطر اتکای قطعی به تراکنش تأییدنشده تأکید دارد.
مثال زیر کاملاً فرضی است و نرخ کارمزد، اندازه واقعی تراکنش یا داده زنده شبکه را نشان نمی‌دهد. فرض کنید یک UTXO به ارزش ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ ساتوشی وجود دارد، گیرنده باید ۷۰۰٬۰۰۰ ساتوشی بگیرد و تراکنش نهایی ۱۴۰ vByte با نرخ فرضی ۱۰ sat/vB باشد. ابتدا کارمزد را حساب می‌کنیم: ۱۴۰ × ۱۰ = ۱٬۴۰۰ ساتوشی. سپس باقی‌مانده برابر ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ − ۷۰۰٬۰۰۰ − ۱٬۴۰۰ = ۴۹۸٬۶۰۰ ساتوشی خواهد بود.
| جزء تراکنش فرضی | ساتوشی | معادل BTC |
|---|---|---|
| ورودی مصرف‌شده | ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ | ۰٫۰۱۲۰۰۰۰۰ |
| خروجی گیرنده | ۷۰۰٬۰۰۰ | ۰٫۰۰۷۰۰۰۰۰ |
| خروجی باقی‌مانده | ۴۹۸٬۶۰۰ | ۰٫۰۰۴۹۸۶۰۰ |
| کارمزد شبکه | ۱٬۴۰۰ | ۰٫۰۰۰۰۱۴۰۰ |
جمع خروجی گیرنده، باقی‌مانده و کارمزد دقیقاً با ورودی برابر می‌شود. اگر تعداد ورودی‌ها یا نوع داده‌های امضا تغییر کند، اندازه واقعی تراکنش ممکن است دیگر ۱۴۰ vByte نباشد و کل محاسبه باید تکرار شود. کارمزد را نباید جداگانه از موجودی کیف پول دوباره کم کرد؛ در این مدل از همان ارزش ورودی تأمین شده است.
کارمزد پایه زنجیره در یک تراکنش استاندارد حاصل اختلاف جمع ورودی‌ها و خروجی‌هاست؛ کیف پول‌ها برای نمایش آن اغلب از دو عدد استفاده می‌کنند: اندازه مجازی تراکنش (vByte) و نرخ کارمزد برحسب ساتوشی بر vByte. اندازه مجازی را نباید با مقدار بیتکوین ارسالی یکی گرفت. شاهدِ سگویت وزن متفاوتی نسبت به داده غیرشاهد دارد؛ مبنای وزن و اندازه مجازی در مشخصات BIP-141 آمده است.
در مثال فرضی دوم، اگر نرخ ۱۰ sat/vB ثابت باشد، تراکنش ۱۴۰ vByte کارمزد ۱٬۴۰۰ ساتوشی دارد؛ اما تراکنش ۲۸۰ vByte با همان نرخ، ۲٬۸۰۰ ساتوشی هزینه خواهد داشت. برعکس، تراکنشی با همان اندازه ۱۴۰ vByte و نرخ ۲۵ sat/vB، هزینه ۳٬۵۰۰ ساتوشی دارد. این محاسبات به معنی پیشنهاد نرخ مناسب در لحظه کنونی نیستند؛ برای انتخاب نرخ باید از برآورد به‌روز کیف پول یا نود، سیاست سرویس و فوریت واقعی انتقال استفاده کرد.
| سناریوی فرضی | اندازه | نرخ فرضی | کارمزد |
|---|---|---|---|
| الف | ۱۴۰ vByte | ۱۰ sat/vB | ۱٬۴۰۰ ساتوشی |
| ب | ۲۸۰ vByte | ۱۰ sat/vB | ۲٬۸۰۰ ساتوشی |
| پ | ۱۴۰ vByte | ۲۵ sat/vB | ۳٬۵۰۰ ساتوشی |
ماینرها معمولاً ترجیح می‌دهند فضای بلاک را با تراکنش‌های با درآمد مناسب پر کنند، اما تراکنش‌های وابسته، محدودیت اندازه و سیاست انتخاب می‌توانند ترتیب را عوض کنند. شلوغی ممپول هم تغییر می‌کند؛ بنابراین نرخ بالاتر احتمال انتخاب سریع‌تر را در برخی شرایط بیشتر می‌کند، اما تعهد زمانی ایجاد نمی‌کند. کارمزد بیش از حد نیز ممکن است بخش نامتناسبی از یک پرداخت کوچک را مصرف کند. بهتر است هزینه نسبت به مبلغ، فوریت انتقال و سیاست کیف پول سنجیده شود.
استفاده از کیف پولی با پشتیبانی مناسب از SegWit یا Taproot، جلوگیری از پراکندگی افراطی UTXOها در موارد مناسب، تجمیع آگاهانه ورودی‌ها و انتخاب زمانی با تقاضای کمتر می‌تواند هزینه را کاهش دهد؛ اما هیچ روشی برای همه تراکنش‌ها همیشه ارزان‌تر یا امن‌تر نیست. تجمیع چند پرداخت (Batching) برای فرستندگان حرفه‌ای ممکن است صرفه ایجاد کند، ولی پیچیدگی اجرا و حریم خصوصی را تغییر می‌دهد. اگر در تراکنش عجله ندارید، نرخ محافظه‌کارانه‌تر گاهی قابل بررسی است؛ با این ریسک که تأیید طول بکشد یا تراکنش از ممپول برخی نودها کنار گذاشته شود.
آدرس‌های معروف بیتکوین فقط از نظر شکل ظاهری فرق ندارند؛ از روش‌های متفاوتی برای قفل‌کردن و خرج‌کردن خروجی‌ها استفاده می‌کنند. در شبکه اصلی، آدرس‌های قدیمی P2PKH معمولاً با «1» شروع می‌شوند، برخی آدرس‌های P2SH با «3» و آدرس‌های SegWit بومی با «bc1q». Taproot معمولاً قالب «bc1p» دارد. پشتیبانی از این قالب‌ها به نرم‌افزار فرستنده و گیرنده وابسته است؛ پس همیشه ابتدا از مقصد بخواهید شبکه و قالب قابل دریافت را مشخص کند. مقایسه قابلیت کیف پول‌ها در راهنمای انتخاب کیف پول بیتکوین آمده است.
| قالب | نشانه رایج شبکه اصلی | نکته کاربردی |
|---|---|---|
| Legacy P2PKH | شروع با 1 | سازگاری تاریخی؛ ممکن است تراکنش حجیم‌تر شود |
| P2SH | شروع با 3 | قالب پوششی برای اسکریپت‌های مختلف؛ صرفاً از پیشوند نوع دقیق خرج معلوم نیست |
| SegWit بومی | شروع با bc1q | مصرف بهینه‌تر فضای وزن در برخی سناریوها |
| Taproot | شروع با bc1p | نیازمند پشتیبانی نرم‌افزار؛ برخی خرج‌های پیچیده ممکن است کاراتر شوند |
این جدول «فرستادن به هر آدرسی که با این نویسه‌ها آغاز شود امن است» را نتیجه نمی‌دهد. یک آدرس واقعی باید کامل، معتبر و متعلق به همان مقصد باشد؛ بدافزار ممکن است آدرسِ کپی شده را در کلیپ‌بورد عوض کند. مقایسه چند نویسه اول و آخر مفید است، ولی برای مبالغ حساس، مقایسه کل آدرس یا استفاده از QR معتبر و تأیید دستگاه امن‌تر است.
همه تراکنش‌ها الزاماً «یک کلید، یک گیرنده» نیستند. بیتکوین از اسکریپت‌هایی پشتیبانی می‌کند که شرط خرج‌کردن را پیچیده‌تر می‌کنند. این امکانات برای نگهداری سازمانی، پرداخت‌های مشترک و بعضی قراردادهای مشروط مفیدند؛ اما اصطلاح «تراکنش پیشرفته» به‌معنای امنیت خودکارِ بیشتر برای هر کاربر نیست. مهم آن است که شروط خرج‌کردن به‌درستی پیاده‌سازی و کلیدها ایمن نگهداری شوند.
در چیدمان چندامضایی، ممکن است برای جابه‌جایی دارایی امضای چند صاحب‌اختیار لازم باشد؛ مثلاً دو امضا از سه کلید. این نوع طراحی می‌تواند وابستگی به یک فرد را کم کند، اما اگر پشتیبان‌ها، توزیع کلیدها یا فرایند بازیابی بد طراحی شوند، خطر از دست رفتن دسترسی باقی می‌ماند. همه خرج‌های چندامضایی ساختار و هزینه یکسانی ندارند؛ نوع اسکریپت و شیوه امضا روی وزن تراکنش اثر می‌گذارد.
ابزارهایی مانند قفل زمانی اجازه می‌دهند برخی خروجی‌ها قبل از رسیدن زمان یا ارتفاع مشخص زنجیره خرج نشوند. این قابلیت «انتقال زمان‌دار تضمینی» به شیوه بانک نیست؛ به شیوه ساخت تراکنش و شرایط شبکه وابسته است. درک تفاوت شرایط اجماع و سیاست بازنشر برای توسعه‌دهندگان مهم است، اما کاربران عادی معمولاً لازم نیست این بخش را دستی تنظیم کنند.
مبادله اتمی بین زنجیره‌ای با قراردادهای رمزنگاری‌شده در بعضی سناریوها ممکن است، ولی نیازمند سازگاری فنی دو دارایی و رعایت دقیق زمان‌بندی و شرایط بازپرداخت است؛ «هر جفت رمزارز را فوراً و بدون ریسک می‌توان عوض کرد» ادعای درستی نیست. کانال پرداخت نیز به تراکنش‌های زنجیره اصلی تکیه دارد، اما بسیاری از پرداخت‌های میانی آن مستقیماً داخل بلاک ثبت نمی‌شوند. این مفاهیم کاربردهای پیشرفته مدل خروجی و امضای بیتکوین هستند، نه دسته‌بندی رسمی و فراگیر همه پرداخت‌ها.
تراکنش صفر-تأیید ممکن است تازه در ممپول دیده شده باشد. در این مرحله گیرنده هنوز نباید آن را معادل تسویه برگشت‌ناپذیر بداند. یک تأیید یعنی تراکنش در بلاکی روی شاخه معتبر دیده شده؛ با اضافه‌شدن بلاک‌های دیگر، خطر برگشت در شرایط معمول کاهش می‌یابد. تعداد مناسب تأیید بسته به مبلغ، سیاست دریافت‌کننده و تحمل ریسک متفاوت است. توصیه‌های عددی رایج درباره شش تأیید، قانون جهانی و ضمانت مطلق برای هر انتقال نیستند.
اگر فقط «TXID» دریافت کرده‌اید، آن را در یک مرورگر بلاک عمومی یا نرم‌افزار متصل به نود بررسی کنید؛ اما سرویس نمایشگر بلاک ممکن است به دلیل قطع ارتباط، تأخیر یا اختلاف داده با نودهای دیگر به‌روز نباشد. برای آموزش عملی بررسی شناسه، مسیر بلاک و تأییدها، مقاله جداگانه رهگیری تراکنش بیت کوین را مطالعه کنید. این تفکیک کمک می‌کند مقاله حاضر روی خود سازوکار تمرکز بماند.
اول بررسی کنید تراکنش واقعاً از کیف پول منتشر شده و TXID دارد. سپس با همان TXID وضعیت آن را در بیش از یک منبع معتبر یا روی نود خود ببینید. نبودن تراکنش در یک کاوشگر واحد الزاماً به معنی نابودشدن وجه نیست؛ از طرف دیگر دیدن «موجود در ممپول» به معنی رسید قطعی نیست. اگر مقصد و مبلغ اشتباه بوده و تراکنش تأیید شده است، تماس با گیرنده راه واقع‌بینانه‌تری از وعده «بازگردانی توسط شبکه» است.
برخی کیف پول‌ها امکان ساخت تراکنش جایگزین با کارمزد بالاتر را دارند؛ این روش را Replace-by-Fee یا RBF می‌نامند. پذیرش جایگزین به سیاست بازنشر شبکه، حالت کیف پول و قواعد ممپول وابسته است. بنابراین نباید نوشت «هر تراکنش را حتماً با RBF لغو می‌کنیم». گاهی راهکار وابسته دیگری مانند Child Pays for Parent یا CPFP وجود دارد، مشروط به اینکه خروجی مناسب و امکان خرج‌کردن آن در اختیار باشد. توضیح سازوکارها در پرسش‌های متداول رسمی RBF در Bitcoin Core آمده است؛ جزئیات سیاست اجرای جدید ممکن است با نسخه نرم‌افزار تغییر کند.
پرداخت در زنجیره اصلی، مستقیماً برای گنجانده‌شدن در بلاک منتشر می‌شود. در لایتنینگ پرداخت‌های بسیاری می‌توانند درون کانال‌های بازِ پرداخت و بدون درج تک‌تک آن‌ها در بلاکچین انجام شوند؛ اما بازکردن و بستن کانال‌ها به سازوکار زنجیره اصلی تکیه دارد و شرایط نقدینگی، مسیریابی و ریسک‌های خاص خود را دارد. بنابراین «لایتنینگ همان تراکنش اصلی با همان TXID و فقط سرعت بیشتر است» تعبیر دقیقی نیست. برای آموزش تخصصی لایتنینگ به راهنمای شبکه لایتنینگ مراجعه کنید.
همچنین توکن نماینده BTC در زنجیره‌ای متفاوت، لزوماً تراکنش بومی بیتکوین نیست. اگر برداشت دارایی را از سرویس نگه‌دارنده انجام می‌دهید، نام دارایی، شبکه انتقال، حداقل برداشت و کارمزد اختصاصی سرویس را پیش از تأیید بررسی کنید. کارمزد برداشت سرویس ممکن است با کارمزد واقعی بلاکچین برابر نباشد.
امنیت تراکنش فقط به الگوریتم شبکه وابسته نیست؛ بخش بزرگی از خطاها در دستگاه یا رفتار فرستنده رخ می‌دهد. قبل از ارسال، آدرس و شبکه را با گیرنده مستقلانه تأیید کنید؛ از نشانی‌های کوتاه و پیام‌های ناشناس دستور نگیرید؛ هزینه کل را ببینید؛ و مطمئن شوید دستگاه و کیف پول به‌روز و پشتیبان بازیابی شما در محل امن نگهداری شده است. برای کیف پول‌های غیرامانی، از دست‌دادن عبارت بازیابی می‌تواند به ازدست‌رفتن دسترسی منجر شود. راهنمای امنیت کیف پول بیتکوین از نگهداری امن و پشتیبان‌گیری مستقل پشتیبانی می‌کند.
برای کاربر ایرانی نیز لازم است تفاوت استفاده از کیف پول خودامانی با دریافت خدمات از یک واسطه روشن باشد: پشتیبانی یک سرویس از کاربران، حداقل برداشت و شرایط احراز هویت می‌تواند تغییر کند. نمی‌توان دسترسی دائمی یا بی‌ریسک بودن انتقال را بدون بررسی شرایط همان سرویس تضمین کرد. برای آشنایی با مسیرهای معمول نگهداری و جابه‌جایی، می‌توانید ابتدا صفحه صرافی ارز دیجیتال، سپس راهنمای خرید ارز دیجیتال و بخش قیمت ارزهای دیجیتال را جدا از آموزش فنی این مقاله بررسی کنید.
یک تراکنش بیتکوین از UTXOهای قبلی ساخته می‌شود، با کلید مناسب امضا می‌گردد، در شبکه منتشر و به‌صورت مستقل اعتبارسنجی می‌شود و تنها پس از گنجانده‌شدن در بلاک تأیید می‌گیرد. وجود TXID، مشاهده تراکنش در یک ممپول یا پیام «ارسال موفق» به‌تنهایی جای تأیید شبکه را نمی‌گیرد. برای انتقال امن، از صحت مقصد و شبکه شروع کنید؛ کارمزد را با اندازه مجازی و نرخ مناسب بسنجید؛ و برای مبالغ حساس، از تصمیم عجولانه در مواجهه با تأخیر خودداری کنید.
تراکنش بیت کوین از ورودی‌ها (inputs) و خروجی‌های (outputs) متعددی تشکیل شده است. ورودی‌ها شامل آدرس‌هایی هستند که بیت کوین‌ها از آن‌ها فرستاده شده‌اند و نشان‌دهنده منابع بیت کوین‌هایی هستند که در تراکنش استفاده می‌شوند. خروجی‌ها، آدرس‌هایی هستند که بیت کوین‌ها به آن‌ها ارسال می‌شوند.
تاخیر در تراکنش‌های بیت کوین معمولاً به دلیل شلوغی شبکه و یا کارمزد پایین ارائه شده برای تراکنش است. هنگامی که شبکه شلوغ است، تراکنش‌هایی با کارمزدهای بالاتر اولویت دارند و سریع‌تر تایید می‌شوند. اگر کارمزد پرداختی برای یک تراکنش نسبتاً کم باشد، ممکن است تراکنش زمان بیشتری برای تایید نیاز داشته باشد.
کارمزد تراکنش بیت کوین متغیر است و بر اساس عواملی مانند حجم تراکنش و شلوغی شبکه تعیین می‌شود. به طور معمول، کارمزدها بر اساس هر بایت از حجم داده‌های تراکنش محاسبه می‌شوند. کارمزدها می‌توانند از چند سنت تا چندین دلار متغیر باشند.
برای افزایش سرعت تراکنش بیت کوین، می‌توانید کارمزد بالاتری پرداخت کنید تا تراکنش شما توسط ماینرها با اولویت بالاتری پردازش شود. همچنین، انجام تراکنش‌ها در زمان‌هایی که شبکه کمتر شلوغ است یا استفاده از راه حل‌های لایه 2 مانند شبکه لایتنینگ می‌تواند به کاهش زمان انتظار برای تایید تراکنش کمک کند.
